Kastanjes betekenen voor mij nostalgie. Ik ben opgegroeid in Brasschaat, een bosrijke omgeving, en elke herfst gingen mijn zussen en ik uren kastanjes rapen. ’s Avonds poften mama ze in een pan. Al snel vulde de keuken zich met de warme, zoete geur van kastanjes en het zachte geknetter in de pan. Daarna zaten we voor de televisie kastanjes te pellen en te smullen. Mama pelde ze en deelde ze uit: om de beurt eentje. We waren met drie, dus iedereen kwam netjes aan de beurt. Het waren gezellige, warme herfstavonden: de geur van gepofte kastanjes, de warmte van de pan die nog op tafel stond, samen in de zetel, een leuke film en telkens uitkijken naar het volgende hapje. De kastanjes waren warm in je handen en zacht en zoet vanbinnen. Die herinneringen zijn altijd gebleven. Toen ik later zelf twee kinderen kreeg, zette ik de traditie voort. [...]

Ik had een plan: in elk land waar we naartoe zeilen, iets klaarmaken uit de plaatselijke keuken. Een leuk idee, maar in de praktijk blijkt dat niet zo eenvoudig. We ankeren graag op rustige plekjes, ver weg van het massatoerisme en de grote steden. Heerlijk, maar een goede supermarkt is dan vaak ver te zoeken. We vinden meestal wel kleine winkeltjes, alleen is het aanbod beperkt en zijn de prijzen soms behoorlijk pittig. Aangepast plan dus! Tijdens onze wandelingen zagen we enorm veel fruit aan bomen en struiken. Zoveel zelfs dat het gewoon lag te rotten, zonder dat iemand er iets mee deed. Zonde toch? Als ik ergens een boom of struik vol rijp fruit zie hangen, is er iets in mij dat het overneemt. Sterker dan mezelf! Ik móét gewoon plukken. Of ik er al een bestemming voor heb of niet, dat zien we later wel. Eerst oogsten, [...]