Kastanjes betekenen voor mij nostalgie. Ik ben opgegroeid in Brasschaat, een bosrijke omgeving, en elke herfst gingen mijn zussen en ik uren kastanjes rapen.

’s Avonds poften mama ze in een pan. Al snel vulde de keuken zich met de warme, zoete geur van kastanjes en het zachte geknetter in de pan. Daarna zaten we voor de televisie kastanjes te pellen en te smullen. Mama pelde ze en deelde ze uit: om de beurt eentje. We waren met drie, dus iedereen kwam netjes aan de beurt.

Het waren gezellige, warme herfstavonden: de geur van gepofte kastanjes, de warmte van de pan die nog op tafel stond, samen in de zetel, een leuke film en telkens uitkijken naar het volgende hapje. De kastanjes waren warm in je handen en zacht en zoet vanbinnen. Die herinneringen zijn altijd gebleven.

Toen ik later zelf twee kinderen kreeg, zette ik de traditie voort. In de herfst gingen we kastanjes rapen, waarna ze werden gepoft en opgegeten. Ook toen mijn kinderen groot genoeg waren om hun kastanjes zelf te pellen, deed ik dat nog graag voor hen. Pure nostalgie.

Nu kan ik het nog steeds niet laten om kastanjes te rapen. Mijn kinderen zijn in België gebleven en wij zijn ondertussen op La Gomera, maar ook hier liggen tijdens onze wandelingen massa’s kastanjes in de bossen. Ik zie ze liggen en voor ik het goed en wel besef, ben ik alweer aan het rapen. Het is sterker dan mezelf. In de herfst moeten er nu eenmaal kastanjes geraapt worden. Alleen kwam daarna de vraag: wat doe ik ermee? Mijn kinderen zijn er niet om ze samen mee op te eten en Roel is niet zo gek op gepofte kastanjes.

Geen probleem. Ik zou later wel een plan bedenken. Eerst rapen, daarna nadenken — blijkbaar werkt dat niet alleen met fruit zo.

Aan boord kookte ik de kastanjes eerst met pel en al. De geur die daarbij vrijkwam, bracht meteen weer iets van die vroegere herfstavonden terug. Pas daarna pelde ik ze, terwijl ze nog warm waren. Vervolgens verwerkte ik ze tot twee verschillende spreads: een zoete versie met honing en vanille, en een hartige met tijm, look, citroen, peper, zout en olijfolie. Gewoon mixen en klaar.

De zoete spread is heerlijk op de boterham: zacht, romig en met de warme smaak van honing en vanille. De hartige doet het uitstekend als aperitiefdip, met een stukje brood of wat toast erbij.

Zo kregen de kastanjes uit de bossen van La Gomera toch een bestemming. Geen pan op tafel en geen kinderen voor de televisie die om de beurt een kastanje krijgen, maar wel twee lekkere spreads die opnieuw voor een warm, nostalgisch gevoel zorgen.

Sommige tradities veranderen een beetje wanneer je leven verandert. Maar kastanjes rapen in de herfst? Dat blijf ik gewoon doen.