Empanada Gallega: Galicië in een deegjasje.
Soms beslist de wind voor ons hoe onze dag eruitziet. En momenteel heeft die duidelijk andere plannen dan wij. We liggen in Camariñas, een gezellige baai aan de Galicische kust, en voorlopig blijven we hier nog even. De wind staat verkeerd om verder zuidwaarts te trekken en bovendien zijn er in de omgeving orka’s gespot. Dat maakt het vooruitzicht van een paar dagen zeilen niet bepaald aantrekkelijk. We wachten dus rustig af tot de omstandigheden verbeteren. Er zijn slechtere plekken om vast te zitten :-)
Als je dan toch niet kunt uitvaren, kun je er maar beter het beste van maken. En aangezien we tijd hebben, leek het me een uitstekend moment om eens uitgebreid te gaan koken. We zijn tenslotte in Galicië, dus waarom geen klassieker uit de streek maken?
Het werd een empanada Gallega met tonijn.
Een empanada is hier echt zo’n gerecht dat je overal tegenkomt. Een hartige taart van dun deeg, gevuld met onder andere groenten en vis of vlees. De vulling varieert, maar een sofrito van ui, paprika, tomaat en olijfolie vormt vaak de basis.
Ik maakte er eentje met tonijn, ui, rode en groene paprika, tomaat en knoflook. En daar zit volgens mij meteen het geheim: geen haast hebben. De ui en paprika mogen rustig zacht en zoet worden. Dat duurt even, maar in onze huidige situatie is dat helemaal geen probleem. We hebben tijd.
Ik heb het recept bewust gemaakt voor zes tot acht personen. Niet omdat we ineens zes hongerige bemanningsleden aan boord hebben, maar omdat ik graag vooruitdenk. Morgen staat er namelijk een lange wandeling op het programma. Dan is het heerlijk om gewoon een paar stukken empanada in de rugzak te stoppen en ergens onderweg te lunchen.
Traditioneel zie je empanada Gallega vaak rond of ovaal, maar aan boord moet je soms een beetje praktisch denken. […]
Koken op de Golf van Biskaje: een keuken die alle kanten op gaat
Vier dagen en drie nachten waren we onderweg om de Golf van Biskaje over te steken. Vier dagen op zee, vier dagen van golven, wind en… koken op een keuken die geen moment stil blijft staan. Koken op een wiebelende boot is toch wel een uitdaging. Als je iets klaarlegt om te versnijden, kan je er bijna zeker van zijn dat het enkele seconden later wegrolt. Een antislipmat onder de snijplank helpt gelukkig om de plank op haar plaats te houden, maar dan begint het volgende probleem: alles wat óp de snijplank ligt, rolt vrolijk zijn eigen richting uit.
Bij het maken van een omelet ontdekte ik dat gebakken uitjes blijkbaar prima kunnen vliegen. Een golf zorgde ervoor dat ze niet langer in mijn pan lagen, maar netjes op de grond. Ook koffie inschenken werd een uitdaging. Bij een bruuske golf belandde de koffie niet waar hij hoorde, maar op de vloer. En de ontbijtmuesli? Die heeft de kom zelfs nooit gehaald.
Tijdens het eten is het trouwens ook opletten geblazen. Als je tegenover elkaar zit, mag je al blij zijn wanneer je eten in je eigen mond belandt en niet in het bord van Roel.
Je leert dus vanzelf om te koken met één hand, je evenwicht te bewaren met de andere en ondertussen goed in te schatten wanneer de volgende golf eraan komt. Toch wilde ik absoluut niet terugvallen op kant-en-klare maaltijden. Ik hou er niet van en vind het belangrijk om zo veel mogelijk puur, vers en gezond te eten. Het is gelukt … met het nodige gevloek, improviseren en poetswerk. Na het koken zag de kombuis er soms uit als een klein slagveld. Maar het eten maakte veel goed.
Mijn recepten van Ottolenghi, die ik vooraf met goede moed had meegenomen, bleken op zee toch wat […]
Van KitchenAid naar Kitchen Arm
We zijn nog volop bezig met de voorbereidingen van onze wereldreis. Deze week staat er nog geen oceaan op de planning, maar wel een uitdagend project: uitzoeken wat we in hemelsnaam gaan eten als we straks dagenlang geen land meer zien.
Omdat brood zowat aan de basis ligt van elke culinaire beschaving (en omdat we het allebei niet zien zitten om wekenlang op crackers te overleven), start ik ons foodblog met het meest fundamentele voedsel dat er is: brood.
Thuis bakte ik regelmatig brood. Eerst met een broodmachine, later met de hulp van een KitchenAid. Heerlijk comfortabel. Ingrediënten erin, machine aan, en rustig meevaren op automatische piloot. Maar aan boord van Picasso is ruimte nu eenmaal kostbaarder dan een vrije ligplaats in een gezellig haventje. Voor zo’n grote keukenhulp is er simpelweg geen plaats. Noodgedwongen maken we dus de mentale én culinaire overstap naar minimalisme.
Aan boord hebben we bloem, water, gist, zout, een gasoven, een werkblad ter grootte van een snijplank en vooral veel goesting om eraan te beginnen. Wat we niet hebben:
• een weegschaal, dus we doen alles op gevoel;
• een KitchenAid (RIP automatische kneedarm).
Ik besluit een boerenbrood te bakken. Volledig manueel dus. Net als vroeger.
Stap 1: Op het zicht doe ik wat bloem in een kom. “Ziet er goed uit” wordt onze nieuwe standaard.
Stap 2: Beetje bij beetje water toevoegen tot het deeg goed aanvoelt. Ook hier vertrouwen we volledig op intuïtie.
Stap 3: Gist en zout erbij… op goed geluk. Spannend, zo bakken zonder precieze hoeveelheden.
Stap 4: Kneden, kneden en nog eens kneden. Geen machines meer, gewoon pure spierkracht en een gezonde dosis twijfel.
Dan komt het moment waar elke thuisbakker een beetje tegenop kijkt: het rijzen. Thuis wist ik meestal precies wat ik kon verwachten, maar nu heb ik eerlijk gezegd geen idee. Ik kijk mijn deeg hoopvol aan en denk: komaan, groei, […]
Ottolenghi mag mee
Helaas is er aan boord van onze Najad 400 geen bibliotheek voorzien. Elke centimeter kastruimte telt. Elk kilo extra gewicht ook. En dus moest ik — met lichte tegenzin — keuzes maken.
Niet alle kookboeken kunnen mee. Dat deed een klein beetje pijn.
Want kookboeken zijn voor mij geen gewone boeken. Het zijn herinneringen. Inspiratie. Geuren en smaken nog voor het fornuis aangaat. Maar een zeilboot dwingt je tot essentie. En misschien is dat ook wel mooi.
De belangrijkste gaan mee. En ja, dat zijn zonder twijfel de boeken van Yotam Ottolenghi.
Zijn gerechten zitten vol groenten, kruiden, kleur en karakter. Perfect voor lange zomerse ankeravonden. Perfect om na een frisse wacht weer warmte in de kajuit te brengen. En perfect om zelfs midden op zee iets feestelijks op tafel te zetten.
De rest blijft voorlopig thuis. Veilig. Geduldig.
Maar aan boord komt er ruimte voor nieuwe klassiekers.
Voor recepten die ontstaan met wat er nog in de voorraadbak zit. Voor improvisatie met linzen, citroen, knoflook en wat de markt die ochtend bracht.
Misschien is dat wel het echte kookboek van deze reis.
Niet gedrukt op papier.
Maar geschreven in zout, zon en herinneringen.
Tom uit Limbabwe says:
Katrien says:
Eva says: