Er zijn van die plekken waar de tijd vanzelf een versnelling lager schakelt. La Graciosa is zo’n plek. In Caleta del Sebo, het kleine dorpje op het eiland, wanen we ons in Marokko. Lage, witte huizen liggen langs zandwegen waar oude Range Rovers en andere vierwielaandrijvers door het losse zand ploegen. Geen hoogbouw of drukke boulevards, alleen een droog, ruig landschap en een eenvoudige, bijna tijdloze sfeer.

We liggen voor anker in de baai van Playa Francesa, samen met een dertigtal andere boten, bijna allemaal vertrekkers. Met de dinghy varen we naar de rotsformaties langs de kust. Onder water ontdekken we scholen vissen en exemplaren die ons verrassen door hun omvang. Ik had gehoopt mijn nieuwe harpoen eens uit te proberen, maar dat mag niet in dit beschermde natuurgebied. Stephanie probeert het met onze oude vislijn en de dobber die we in Funchal kochten. Als aas dient een stukje oude kaas. […]

We rijden met de bus over een bergkam wanneer ik naar beneden kijk richting Funchal. Daar ligt onze Picasso, ergens tussen tientallen andere boten in de baai. Maar wacht eens even… er liggen drie boten vlak naast haar die er daarstraks nog niet lagen. Plots voelt die busrit een stuk minder ontspannen. Als je je huis, keuken, slaapkamer, voorraad en zowat al je bezittingen achterlaat in een baai voor anker, wil je toch vooral dat de boten rondom je blijven liggen waar ze liggen. Wanneer een boot te dicht bij je ligt, kan een paar meter afstand plots heel snel veranderen in een botsing. En je kan vanop een bergkam ook niet even naar beneden springen om het probleem op te lossen. Niet iedereen neemt ankeren namelijk even serieus. Vooral de Fransen hebben op dat vlak een slechte reputatie. Nog voor hun anker de grond heeft geraakt, zitten ze soms […]

We liggen een weekje voor anker bij Funchal, de prachtige hoofdstad van Madeira. Een gezellige stad met een oud centrum vol smalle, steile straatjes, restaurantjes en boetiekjes. En natuurlijk is er ook een mooie overdekte markt. Al snel merken we dat die markt vooral op toeristen mikt. De prijzen zijn er ongeveer dubbel zo hoog als bij onze favoriete supermarkt, de Pingo Doce. Je kunt er bijvoorbeeld ‘Fruto da Monstera deliciosa’ kopen: de vrucht van de gatenplant, die je pas mag eten wanneer de schubben loskomen. Dan zou ze smaken naar een mengeling van banaan en ananas. Onrijp is de vrucht echter oneetbaar en kan ze je mond en slokdarm behoorlijk irriteren. Jammer dat we dat laatste pas achteraf hebben gelezen…

Onze dagen vullen we met klusjes aan boord en vooral met heel veel wandelen. Madeira is daar werkelijk voor gemaakt. Het groene, bergachtige eiland telt talloze wandelroutes, langs levada’s, door […]