Ik had een plan: in elk land waar we naartoe zeilen, iets klaarmaken uit de plaatselijke keuken. Een leuk idee, maar in de praktijk blijkt dat niet zo eenvoudig. We ankeren graag op rustige plekjes, ver weg van het massatoerisme en de grote steden. Heerlijk, maar een goede supermarkt is dan vaak ver te zoeken. We vinden meestal wel kleine winkeltjes, alleen is het aanbod beperkt en zijn de prijzen soms behoorlijk pittig. Aangepast plan dus!

Tijdens onze wandelingen zagen we enorm veel fruit aan bomen en struiken. Zoveel zelfs dat het gewoon lag te rotten, zonder dat iemand er iets mee deed. Zonde toch? Als ik ergens een boom of struik vol rijp fruit zie hangen, is er iets in mij dat het overneemt. Sterker dan mezelf! Ik móét gewoon plukken. Of ik er al een bestemming voor heb of niet, dat zien we later wel. Eerst oogsten, dan nadenken. Zo beland ik dus regelmatig met een tas vol fruit terug aan boord, terwijl ik onderweg al volop bedenk wat ik ermee kan maken. Tijdens een van onze hikes struikelde je bijna over de cactusvruchten. Ze groeiden overal! Je moet er wel wat voor overhebben, want die kleine prikkers zijn vreselijk irritant en moeilijk te ontwijken. Toch wist ik een mooie voorraad te verzamelen. De kapitein begon ondertussen wat stekelig te reageren bij het idee dat ik al die cactusvruchten mee naar huis bracht. Hij zag het al helemaal voor zich: stekels overal aan boord, in de kussens, op de vloer en wie weet waar nog allemaal! Hij was duidelijk minder enthousiast over mijn oogst dan ikzelf.

Mijn plan was om er confituur van te maken, heerlijk bij pannenkoekjes met appeltjes die ik ook geplukt had. Terug aan boord van Picasso trok ik mijn handschoenen aan, pelde de cactusvruchten en sneed ze in stukjes. Daarna liet ik alles koken, zeefde ik het mengsel en voegde ik er suiker en citroensap aan toe. Nog even laten pruttelen en klaar… dacht ik. Het mengsel dikte wel in, maar kreeg niet de gewenste dikte van confituur. En natuurlijk had ik geen pectine aan boord om een handje te helpen. Ook dat hoort bij het leven op een boot: je hebt nooit alles bij de hand. Geen confituur dus, maar cactussiroop! En wat voor één! Heerlijk zoet en fantastisch over de pannenkoekjes met vers geplukte appeltjes. Roel ging uiteindelijk helemaal overstag! Wat begon met enige argwaan voor de stekels, eindigde met heerlijke pannenkoeken en cactussiroop waar hij niet genoeg van kon krijgen.

Ik had ook heel wat verse vijgen geplukt, met het idee daar later iets lekkers mee te maken. Alleen waren die zo lekker dat ze al op waren voordat ik ermee aan de slag kon in de keuken. De verleiding  was te groot om ze te bewaren voor een of ander culinair experiment. Mijn oorspronkelijke plan om in elk land iets uit de plaatselijke keuken te maken, heeft dus een kleine koerswijziging ondergaan. Voortaan laat ik me inspireren door wat we onderweg vinden.