Er zijn van die plekken waar de tijd vanzelf een versnelling lager schakelt. La Graciosa is zo’n plek. In Caleta del Sebo, het kleine dorpje op het eiland, wanen we ons in Marokko. Lage, witte huizen liggen langs zandwegen waar oude Range Rovers en andere vierwielaandrijvers door het losse zand ploegen. Geen hoogbouw of drukke boulevards, alleen een droog, ruig landschap en een eenvoudige, bijna tijdloze sfeer.

We liggen voor anker in de baai van Playa Francesa, samen met een dertigtal andere boten, bijna allemaal vertrekkers. Met de dinghy varen we naar de rotsformaties langs de kust. Onder water ontdekken we scholen vissen en exemplaren die ons verrassen door hun omvang. Ik had gehoopt mijn nieuwe harpoen eens uit te proberen, maar dat mag niet in dit beschermde natuurgebied. Stephanie probeert het met onze oude vislijn en de dobber die we in Funchal kochten. Als aas dient een stukje oude kaas. Het resultaat? Nul, rien, nada. Geen beweging, zelfs geen beleefde interesse.

Op onze tweede avond wordt er een beach apero georganiseerd voor de zeilers in de baai. Nederlanders, Belgen, Fransen, Duitsers, Canadezen en Amerikanen verzamelen zich op het strand, dat nu meer en meer op een parking voor dinghy’s begint te lijken. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen redenen om het vertrouwde leven achter zich te laten. Ik vraag een Deens koppel dat nog maar pas leerde zeilen of het leven op zee bevalt en aan hun verwachtingen voldoet. “We are growing into it”, antwoorden ze. En dat is precies hoe ook wij ons voelen. Het duurt even om aan dit nieuwe leven te wennen. Een boot wordt niet vanzelf je thuis omdat je de trossen hebt losgegooid. Je neemt jezelf mee aan boord, met al je gewoontes en verwachtingen. Twee maanden zijn we nu onderweg. Het voelt nog niet zo lang, en toch is er al veel veranderd. We worden handiger aan dek, raken beter op elkaar afgestemd en vinden steeds vlotter onze weg aan boord. Zelfs koken bij deining lukt steeds beter, al blijft het soms een kwestie van spreidstand en culinair risicomanagement.

Onze plannen laten we steeds vaker afhangen van wind en weer. De dagen voelen minder gejaagd. België, het werk en de beslommeringen van vroeger lijken verder weg te drijven. Familie missen we natuurlijk, maar dankzij videogesprekken voelt de afstand soms kleiner dan de honderden zeemijlen doen vermoeden. We leren loslaten. Kleren met zoutplekken dragen we gerust een dagje langer en de behoefte aan een restaurantje of terrasje is kleiner dan verwacht. En misschien is dat wel de essentie van dit nieuwe leven: niet alleen wennen aan de boot en de zee, maar ook ontdekken hoe weinig je eigenlijk nodig hebt om gelukkig te zijn. Een mooie ankerplek, wat tijd en goed gezelschap blijken vaak al voldoende.

Dat laatste ondervinden we dagelijks op La Graciosa. Tussen de zeiljachten in de baai ontstaan nieuwe contacten, worden verhalen uitgewisseld en groeien vluchtige ontmoetingen uit tot gezellige avonden. Met onze Belgische vrienden van Lily-Jo en Platypus spreken we af om samen te barbecueën op het strand. De bevoorrading is een uitdaging: er is maar één winkel die vlees verkoopt en de keuze is beperkt. Het resultaat laat zich raden. Iedereen brengt ongeveer hetzelfde mee: kippenspiesjes en hamburgers. Met een verlaten strand, een ondergaande zon en onze boten op de achtergrond hebben we niet veel meer nodig. Er is nog een typisch Belgisch detail. Wij zijn Nederlandstalig, de bemanning van Platypus Franstalig. En dus spreken we allemaal Engels, omdat dat voor iedereen het gemakkelijkst is. Een Belgische taalpuzzel met een internationaal randje dus.

Wanneer het donker wordt, blijken alle zeiljachten vanaf het strand behoorlijk op elkaar te lijken. Gelukkig hebben we de kerstverlichting al geïnstalleerd. Zodra de avond valt, licht Picasso op tussen de andere boten. Zo vinden we haar gemakkelijk terug wanneer we met de dinghy naar huis varen. De andere zeilers denken waarschijnlijk dat we prettig gestoord zijn. Wij zien vooral het praktische voordeel.

Twee dagen later arriveert SY Kairos in de baai. We hadden al eerder kort contact, maar nu maken we eindelijk echt kennis met Agnes en Suzette. Ook zij varen met een Najad en hebben grootse plannen: via Kaapverdië willen ze later naar Suriname. Agnes heeft er familie en roots en kan ons heel wat waardevolle tips geven voor dat deel van onze reis. Het wordt een gezellige avond vol verhalen en ervaringen. Wanneer Agnes en Suzette terug naar hun boot willen, weigert de motor van hun dinghy dienst. Hoe ze ook proberen, hij slaat niet aan. Er zit niets anders op dan de laatste meters roeiend af te leggen. De volgende ochtend stuurt Agnes een berichtje: “Volgende keer toch maar het dodemanskoortje aan de motor bevestigen voor we vertrekken :-)”

Na enkele heerlijke dagen hebben we La Graciosa stilaan wel gezien. Tijd om verder te trekken. We zetten koers naar La Gomera, zo’n 400 kilometer verderop. Volgens onze planning zullen we ongeveer 44 uur onderweg zijn. Tijdens mijn nachtwacht zie ik een cruiseschip passeren. Het lijkt wel een drijvend Las Vegas: zoveel lichtjes dat Times Square erbij verbleekt. Tussen die duizenden lampjes probeer ik de navigatielichten te onderscheiden. Uiteindelijk vind ik het rode bakboordlicht en de twee witte toplichten. Toch ben ik blij dat onze plotter de richting van dit drijvende Disneyland aangeeft. Zonder onze plotter zou je er bijna tegenaan moeten varen om zijn koers te ontdekken.

Bij zonsopgang varen we tussen Gran Canaria en Tenerife door. Tussen de eilanden liggen beruchte acceleratiezones, waar de wind plots tien tot vijftien knopen kan aantrekken. Wij krijgen alvast een stevige zes beaufort cadeau. En dan goed nieuws voor onze tussenstand tegen de vissen: we vangen een kleine tonijn, perfect voor twee personen. Stephanie hakt de kop eraf, verwijdert de ingewanden en verdwijnt vervolgens in de kombuis. Ik blijf achter met het bloedbad op het achterdek. Drie emmers water later is er van de misdaad geen spoor meer. ’s Avonds serveert Stephanie verse tonijn met wasabi, citroen, sesamolie, sesamzaadjes en sojasaus. First class. Verser dan dit wordt het niet.

De nacht doorvaren begint intussen zijn tol te eisen. Omdat er voor de komende nacht nauwelijks wind wordt voorspeld, besluiten we bij Los Cristianos, ten zuiden van Tenerife, voor anker te gaan en eerst eens goed door te slapen. In de zeestraat tussen Tenerife en La Gomera leeft een populatie van ongeveer vierhonderd pilot whales. En ja hoor, de volgende ochtend zien we onze eerste walvissen! We hadden ons voorgenomen om bij de eerste waarneming champagne te drinken. Maar nu het zover is, vinden we het toch nog wat vroeg. Onze dochter begrijpt daar helemaal niets van. Hoezo is het te vroeg voor champagne?

Intussen liggen we heerlijk voor anker in Valle Gran Rey, bij Puerto de Vueltas op La Gomera. Rondom ons rijzen reusachtige rotsformaties op, aan land ligt een oaseachtige finca en op amper vijftig meter van ons anker bevindt zich een wrak. Naar verluidt zwemmen hier regelmatig hamerhaaien en stingrays.

Maar we zijn nog maar net aangekomen. Dat is dus allemaal voor de komende dagen.

Fair winds en tot volgende week!

Roel & Stephanie van SY Picasso ⚓