We rijden met de bus over een bergkam wanneer ik naar beneden kijk richting Funchal. Daar ligt onze Picasso, ergens tussen tientallen andere boten in de baai. Maar wacht eens even… er liggen drie boten vlak naast haar die er daarstraks nog niet lagen. Plots voelt die busrit een stuk minder ontspannen. Als je je huis, keuken, slaapkamer, voorraad en zowat al je bezittingen achterlaat in een baai voor anker, wil je toch vooral dat de boten rondom je blijven liggen waar ze liggen. Wanneer een boot te dicht bij je ligt, kan een paar meter afstand plots heel snel veranderen in een botsing. En je kan vanop een bergkam ook niet even naar beneden springen om het probleem op te lossen. Niet iedereen neemt ankeren namelijk even serieus. Vooral de Fransen hebben op dat vlak een slechte reputatie. Nog voor hun anker de grond heeft geraakt, zitten ze soms al in hun bijbootje richting strand om pastis te gaan drinken. Ondertussen mag hun boot zelf maar hopen dat het anker zijn werk doet. Soit… niets aan te doen.

Wij zijn ondertussen met de bus onderweg naar de andere kant van Madeira voor onze laatste wandeling hier: de PR 8 – Vereda da Ponta de São Lourenço. De wandeling zou atypisch zijn voor Madeira. Geen groene, weelderige bergen zoals op de meeste andere wandelingen, maar een droog en ruig landschap dat meer aan een maanlandschap doet denken. Klinkt goed. Maar blijkbaar klinkt dat voor heel veel andere mensen ook goed. Bij aankomst staan er naar schatting 200 auto’s op de parking. Er lopen vier parkwachters rond en wij hebben — uiteraard — niets gereserveerd en niets betaald. De wandeling blijkt voor die dag uitverkocht. Blijkbaar kunnen we nog wel kaartjes kopen bij een of andere charlatan die er meteen een boottrip van 26 euro aan koppelt, maar daar bedanken we vriendelijk voor. We besluiten eerst maar eens op een rots met uitzicht op zee onze picknick op te eten. Daarna gaan we op zoek naar een sluiproute om de wandeling toch binnen te geraken. Maar dat blijkt uiteindelijk helemaal niet nodig. De parkwachters zijn namelijk ook gaan lunchen. En dus kunnen wij gewoon binnen. :-)  De wandeling zelf is absoluut mooi. De rotsformaties, de kleuren en de uitzichten over de oceaan zijn bijzonder. Maar eerlijk gezegd vinden we de wandeling toch niet van die orde dat we haar populariteit helemaal begrijpen. Voor ons blijft de PR2 met voorsprong de mooiste wandeling van Madeira.

Terug aan Picasso ligt een Spanjaard met een oud stalen schip veel te dicht bij ons. Wanneer de wind draait, komt zijn boot op amper enkele meters van de onze. Er zit nauwelijks vijf meter tussen zijn oude stalen bak en onze prinses. Ik vraag hen vriendelijk of ze hun anker niet wat verder kunnen uitgooien. Ze zien zelf gelukkig ook het gevaar en lichten hun anker. Blijkbaar was het niet de eerste keer dat ze werden weggestuurd. Lily-Jo had hen eerder ook al eens verzocht een andere plek te zoeken. Dan blijven er nog een koppel Nederlanders over. Ook zij hebben hun anker ondertussen al vier keer gegooid en weer opgehaald. En ook zij liggen eigenlijk te dicht. Wanneer de kentering ’s morgens rond zes uur draait, besluit ik toch nog maar eens te gaan kijken. Shit. Er zit nog amper een halve bootlengte tussen Picasso en onze noorderburen. Dat is geen comfortabele veiligheidsmarge meer. Als één van beide boten begint te zwaaien, kan die afstand in enkele ogenblikken verdwijnen. Ik blijf dan maar wakker om de situatie in het oog te houden. Wanneer zij wakker worden, zien ze gelukkig zelf ook dat het veel te krap geworden is en lichten ze hun anker. Terug rust.

We gaan het stadje in. Omdat we dringend iets aan de tussenstand moeten doen — Picasso 1, vissen 48 — koop ik in een viswinkel een harpoen. Stephanie schaft nieuw aas aan en ook enkele dobbers. Ik begin me wat in te lezen over speervissen en start ondertussen met ademhalingstraining voor het freediven. Voorlopig bestaat mijn training uit zes keer één minuut mijn adem inhouden, telkens met anderhalve minuut rust ertussen. Daarna moet dat stelselmatig worden opgebouwd. Het doel is om je lichaam te leren omgaan met de stijgende CO₂-prikkel en de natuurlijke drang om adem te halen steeds beter te controleren. Benieuwd of het me ooit lukt om daarmee daadwerkelijk een vis te vangen. Want voorlopig staan de vissen toch nog stevig op voorsprong.

Na een paar dagen begint de deining in onze ankerplaats serieus toe te nemen. Stephanie had nochtans grootse plannen. Ze wil haar Espada klaarmaken: zwarte degenvis uit de diepzee. Het beest ziet er op zich niet meteen uit alsof je het op je bord wilt leggen, maar blijkbaar is het bijzonder lekker. In Madeira wordt espada vaak gegeten met banaan en passievrucht. Een verrassende combinatie, maar wel eentje die we graag eens willen proberen. Alleen… niet vandaag. Binnen in Picasso is het met de deining simpelweg niet uit te houden. Alles wiebelt, alles schuift en alles wat niet vastzit, vliegt vroeg of laat door de boot. Stephanie besluit de Espada dan maar uit te stellen tot de Canarische eilanden. Daar schijnt de vis ook volop verkrijgbaar te zijn.

Dus: op naar de Canarische eilanden. Samen met onze twee Belgische buddyboten, Lily-Jo en Platypus, lichten we het anker. Eerst nog even aanschuiven om water te tanken en dan: los! In de verte zien we verschillende toeristenbootjes zich plots allemaal naar één punt haasten. Waarschijnlijk hebben ze walvissen of dolfijnen gespot. Helaas zitten wij te ver en laten we het maar passeren. Er staat een stevige vijf Beaufort, halve wind, en Picasso vliegt door de golven. Af en toe duikt de boeg diep een golf in en spat het water tot boven de buiskap. Op een bepaald moment slaat een kleine inktvis door een golf recht op onze boot. We merken het pas wanneer hij al dood is. Jammer voor hem, goed voor ons. Perfect visaas.

Met nog steeds vijf Beaufort zeilen we aan ongeveer acht knopen de nacht in. Onze AIS — het Automatic Identification System — geeft op een bepaald moment aan dat we recht op een groot vrachtschip afvaren. Hij vaart ongeveer 18 knopen. Het Closest Point of Approach bedraagt volgens AIS amper 25 meter. Dat is dus véél te dichtbij. De Time to Closest Point of Approach, is ongeveer twintig minuten.  Wanneer het schip op ongeveer vier mijl van ons zit, roep ik het op via de marifoon. “Villa de Tazacorte, Villa de Tazacorte, this is sailing yacht Picasso, sailing yacht Picasso.” Geen antwoord. Nog een keer. Niets. De derde keer komt er eindelijk reactie. “Villa de Tazacorte, over to channel zero six.” We schakelen over. “Good evening Villa de Tazacorte, we are sailing yacht Picasso, three miles ahead of you on your port side. Do you see us on AIS?” Aan de andere kant volgt een soort Braziliaans-Engelse bevestiging: “Yeshhh… yeshhh… AIShhh. We back you.” Ik begrijp eruit dat ze wakker zijn, ons gezien hebben en achter ons zullen passeren. Oef. We kunnen weer verder genieten van de nacht.

Na slechts 38 uur varen komen we aan bij La Graciosa, het oostelijkste eiland van de Canarische eilanden, vlak bij Lanzarote. Het is 3u30 ’s nachts. De maan is flauw door de bewolking en het is nog heel donker. Ik wil de motor starten om te gaan ankeren. Maar er gebeurt helemaal niets. Geen licht op het motorpaneel. Geen reactie. We draaien Picasso snel om. Gelukkig staan de zeilen nog op en kunnen we dus zonder motor verder varen. Ik begin te zoeken naar de oorzaak. Alle zekeringen lijken in orde. De spanning is goed. Geen losse kabels. Geen duidelijke oorzaak. Ik besluit rustig ter plaatse rond te zeilen en te wachten tot het licht wordt. Stephanie slaapt ondertussen nog even verder. In mijn hoofd passeren ondertussen allerlei scenario’s. Ankeren zonder motor kan natuurlijk. Maar onze elektrische ankerlier hangt aan de startbatterij. Als die niet werkt, zouden we het anker dus met de hand moeten laten zakken én later weer manueel omhoog moeten halen. En op La Graciosa is er geen uitgebreide yacht service, laat staan een elektricien die onze motorproblemen kan en wil oplossen terwijl wij ergens voor anker liggen. Gelukkig hebben we Starlink aan boord. Midden in de nacht kan ik ChatGPT inschakelen om mee te zoeken naar mogelijke oorzaken en strategieën. Wanneer Stephanie wakker wordt, wil ik nog enkele dingen testen voor we eventueel koers moeten zetten naar een grotere marina met technische ondersteuning. Ik loop de startbatterij nog eens helemaal na. En dan zie ik het. Onder de gootsteen in de keuken zit een oude schakelaar. En die zit los. Gotcha! Ik draai de knop weer vast. Stephanie probeert opnieuw te starten. En hop… het motorpaneel licht op. De motor start. Weer iets bijgeleerd over Picasso. Nooit onderschatten hoeveel ellende een klein los contactje kan veroorzaken.

Madeira ligt achter ons.

De vissen staan nog altijd ruim voor.

De Espada is nog niet opgegeten.

En Picasso heeft alweer een technisch probleem overleefd.

Tot volgende week :-)