We liggen een weekje voor anker bij Funchal, de prachtige hoofdstad van Madeira. Een gezellige stad met een oud centrum vol smalle, steile straatjes, restaurantjes en boetiekjes. En natuurlijk is er ook een mooie overdekte markt. Al snel merken we dat die markt vooral op toeristen mikt. De prijzen zijn er ongeveer dubbel zo hoog als bij onze favoriete supermarkt, de Pingo Doce. Je kunt er bijvoorbeeld ‘Fruto da Monstera deliciosa’ kopen: de vrucht van de gatenplant, die je pas mag eten wanneer de schubben loskomen. Dan zou ze smaken naar een mengeling van banaan en ananas. Onrijp is de vrucht echter oneetbaar en kan ze je mond en slokdarm behoorlijk irriteren. Jammer dat we dat laatste pas achteraf hebben gelezen…

Onze dagen vullen we met klusjes aan boord en vooral met heel veel wandelen. Madeira is daar werkelijk voor gemaakt. Het groene, bergachtige eiland telt talloze wandelroutes, langs levada’s, door bossen, tunnels en langs naar beneden stortende watervallen. We beginnen met PR 2 – Vereda do Urzal, de wandeling door de beroemde Nonnenvallei. En natuurlijk stappen we — weeral — op de verkeerde plek van de bus. We zien bij een prachtig uitzichtpunt een groep wandelaars uitstappen en concluderen dat wij dat dus ook moeten doen. Niet dus. We zitten aan de verkeerde kant van de vallei. Lang verhaal kort: dat kost ons twee uur extra wandelen. Eerst 500 hoogtemeters steil naar beneden, daarna weer helemaal omhoog. En dan moet de echte wandeling nog beginnen. Die is overigens geen meter plat. We klimmen en klimmen tot we uiteindelijk boven de boomgrens uitkomen. De spectaculaire uitzichten zijn onze beloning. Helemaal boven moeten we een korte bergkam over, amper zeven meter lang, maar met aan beide kanten een ravijn. Op deze hoogte staat altijd wind. En dus verstijf ik. Hoogtevrees. De laatste honderd meter krijg ik niet voor elkaar. Stephanie daarentegen dartelt over de kam alsof het een breed fietspad is. Zucht. Daarna is het weer naar beneden. Na 6,5 uur wandelen voel ik mijn benen niet meer.

Twee dagen later wagen we ons aan PR 9 – Levada do Caldeirão Verde. Naar verluidt één van de mooiste wandelingen van Madeira. De route loopt grotendeels langs de levada’s, de oude irrigatiekanaaltjes die het water van de bergen naar de zuidflank brengen. Sommige dateren zelfs uit de 16de eeuw. We wandelen door smalle tunnels en uiteindelijk naar een spectaculaire waterval. Bij aankomst op de parking zien we de bui al hangen. Meer dan tweehonderd auto’s. Dit wordt druk. En inderdaad: de hele wandeling voelt een beetje als een schooluitstap naar de Grotten van Han. Een lange sliert mensen door tunnels en langs de levada. Niet echt ons ding.

Op de terugweg slaan we daarom lukraak een ander wandelpad in. We zien wel waar we uitkomen. En dat blijkt een uitstekende beslissing. We zien prachtige bloemen, wandelen bijna helemaal alleen en plukken onderweg passievruchten rechtstreeks van de bomen. Op het einde van de wandeling, ergens in the middle of nowhere, komen we opnieuw hetzelfde koppel tegen dat we eerder hadden gezien. We raken aan de praat. Veronique is Oekraïens, Dimitri Russisch. Ze wonen momenteel in Valencia, maar hun toekomst is allesbehalve zeker. Veronique kan niet naar Rusland, Dimitri niet naar Oekraïne en hun verblijfsvisa in Europa zijn telkens tijdelijk. Twee jonge, lieve mensen die door de situatie in hun landen letterlijk tussen twee werelden terecht zijn gekomen. Een beetje een Romeo-en-Julia-verhaal, maar dan in het echte leven. We delen een taxi naar hun auto op de overvolle parking. En vervolgens zijn ze zo vriendelijk om ons helemaal terug naar Funchal te brengen.

’s Avonds krijgen we een berichtje van Lily-Jo. Of we zin hebben om de volgende dag de beroemde PR 1 te wandelen, hoog over de bergtoppen van Madeira? Sure, we are in! Alleen blijkt die wandeling de komende drie dagen volledig volgeboekt. Je moet vooraf reserveren en krijgt zelfs een tijdslot toegewezen. Plan B dus. We kiezen voor de minder bekende PR 17 – Pináculo e Folhadal, die als moeilijk staat aangeduid. Met een gehuurde Fiat Panda snorren we de bergen in. Het begin van de wandeling valt mee. We volgen levada’s en wandelen door lange, donkere tunnels. Een hoofdlamp is hier absoluut noodzakelijk. De tunnels zijn vochtig en op sommige plaatsen zo laag dat je gebukt moet lopen. Maar claustrofobisch voelt het eigenlijk niet. Tot het venijn in de staart komt. Na enkele kilometers beginnen de trappen. En die trappen blijven maar komen. Oneindig veel trappen. Ik trap op mijn adem. Wat me recht houdt, is de gedachte dat het ooit moet stoppen. En misschien ook wel de gedachte dat het niet altijd plezant moet zijn om plezant te zijn. Want mooi is het hier absoluut. We zien de ene waterval na de andere en Axel en Emma zijn gelukkig fantastisch gezelschap. Boven aangekomen ontdekken we dat onze enige mogelijkheid om terug bij de auto te komen… dezelfde weg terug is. De wandel-lus is afgesloten en de alternatieve weg is versperd. Nog eens 11,5 kilometer terug dus. Op het einde van de dag hebben we meer dan 23 kilometer gewandeld en ruim 40.000 stappen gezet, waaronder zo’n 1.000 hoogtemeters. Kapot.

Tussen al dat wandelen door blijft het thuisfront natuurlijk niet stilstaan. Thibaut heeft een appartement gevonden in IJsland voor zijn Erasmusperiode. Elise verbaast iedereen door een hiphopcursus te volgen. Louis vertrekt voor twee weken helemaal alleen naar Vietnam.

En dan is er minder leuk nieuws over mijn dochter. Voor de tweede keer in anderhalf jaar tijd wordt haar Vespa gestolen. Deze keer gewoon voor een vol terras van de Pastis in Mortsel, waar ze aan het werk is. Mijn hart breekt dat ik ze nu even geen knuffel kan geven.

En nu naar de Pingo Doce… “Sabe bem pagar tão pouco.” (Het voelt goed om zo weinig te betalen.)