Galicië heeft blijkbaar twee gezichten. En wij hebben ze ondertussen allebei gezien.

We liggen momenteel in de Rías, diepe, brede inhammen die ver het land binnendringen. Een beetje het Spaanse antwoord op de Noorse fjorden. Alleen kregen we er de eerste dagen ook meteen het Noorse weer bij. Regen. Veel regen. Zo veel zelfs dat op een bepaald moment alles aan boord vochtig begint aan te voelen. Dekens, zetels, kleren… niets ontsnapt eraan. De verwarming moet zelfs af en toe aan om het vocht een beetje uit de boot te krijgen. “Ga naar Spanje,” zeggen ze dan. Tja…

Tussen de buien door trekken we eropuit voor lange wandelingen langs de ruige rotskusten. Heerlijk, zolang je de buien een beetje kunt inschatten. Die zijn helaas onvoorspelbaar en onze timing is duidelijk niet altijd even goed. Het gebeurt dus regelmatig dat we als verzopen kiekens weer aan boord komen. Gelukkig is het weer ondertussen van schouder veranderd. De wolken zijn verdwenen, de zon is terug en plots ziet Galicië er helemaal anders uit. Groen, zonnig en heerlijk om te vertoeven. Zwemmen, wandelen, genieten… zo hadden we Spanje in gedachten. Gisteren was de zon volop aanwezig en dus trokken we onze wandelschoenen aan voor een lange tocht door het bos, over de bergen en langs de wilde rotskust. We liepen langs stranden, door wijngaarden en door kleine, mooie dorpjes. Onderweg werden we zelfs een tijdje begeleid door een kudde geiten. Eén van de mooiste wandelingen die ik ooit gemaakt heb.

Orka’s
Toen we vorige week net de zeilen gehesen hadden, checkte ik nog even de website met meldingen over orka’s en incidenten met zeilboten. Damn. Twaalf uur voordat wij op de plek zouden passeren, was daar een zeilboot aangevallen. Dat zet je zintuigen toch even op scherp. Plots wordt elke golf verdacht, elk spatje water nauwlettend in de gaten gehouden en krijgt ieder zwart stipje aan de horizon net iets meer aandacht dan normaal.

Uiteindelijk komen we veilig aan op onze bestemming. Nog één kaap ronden en we zouden in het veilige gebied zijn. Althans… dat dachten we. Eén groep orka’s heeft blijkbaar besloten dat de Rías ook wel interessant zijn. Met als gevolg: twee nieuwe aanvallen op zeilboten. Eén daarvan vond exact plaats op de plek waar wij de avond ervoor nog waren gepasseerd. De volgende dag werden ze gespot op amper twee nautische mijl van waar wij nu voor anker liggen. We nemen dus maar even geen risico’s en blijven hier lekker liggen tot deze groep weer verder noordwaarts trekt.

Geen orka’s
Toen we tussen het eiland Ons en het Spaanse vasteland voeren, zag Stephanie plots een rugvin bovenkomen. Het was een kleine vin en het dier zat nog behoorlijk ver weg, dus echt goed inschatten konden we het niet. Tot Stephanie plots een zwart dier met een witte buik in een flits langs de boot zag schieten. Was dat een orka?!

Nee. Gelukkig niet. Het waren onze vertrouwde ‘gewone’ dolfijnen, die toevallig ook zwart en wit zijn. En blijkbaar vonden ze onze boot wel gezellig, want ze hebben ons een kleine twintig minuten privé-escorte gegeven, helemaal tot in de Ría de Pontevedra.

Het leerpuntje van deze week?
Met onze kajaks door de branding naar de kant varen is niet altijd een sinecure. Twee keer ben ik terug naar de boot moeten peddelen voor droge kleren. Ondertussen hebben we een betere strategie bedacht: in zwembroek naar de kant peddelen en al onze kleren meenemen in een waterdichte zak.

Volgende week krijgen we bezoek. Thibaut, de zoon van Stephanie, komt naar Galicië en samen willen we de natuurparken van Cíes en Ons ontdekken.

Hopelijk kunnen we er met Picasso op eigen kiel naartoe. Maar als de orka’s nog altijd in de buurt rondhangen, passen we ons gewoon aan. Dan nemen we zonder problemen het toeristenbootje.

Want avontuurlijk zijn is één ding.
Onnodig opgegeten worden door een orka hoeft nu ook weer niet. 😉