Thibaut kwam een weekje op vakantie. Eigenlijk was het bedoeld als verrassing voor Stephanie, maar nadat ze bij het afscheid enkele weken eerder zo had gehuild, had ik het nieuws al een beetje verklapt. En daarna nog een beetje meer. En uiteindelijk gewoon helemaal. Ik ben een watje.

Planerend varen we met de dinghy vanuit Cangas zo’n vier kilometer naar Vigo om Thibaut op te halen aan de luchthaven. De Picasso blijft ondertussen voor anker liggen. In Vigo nemen we de bus naar de luchthaven. Althans, dat dachten we. We hadden iets té veel vertrouwen in ChatGPT. Blindelings stappen we op bus A aan de door ChatGPT aangeduide halte. Dat blijkt inderdaad bus A te zijn. Alleen… in de verkeerde richting. Stephanie had voor de zekerheid nog “aeroporte?” gevraagd aan de buschauffeur. Die antwoordde droogjes “sí, sí”. Veertig minuten later zet de bus ons af aan de eindhalte: Universiteit van Vigo. In the middle of nowhere. Gelukkig vinden we snel een taxi en dankzij de vertraging van Thibaut komen we nét op tijd aan op de luchthaven.

Op de terugweg varen we met de dinghy opnieuw richting Picasso. Helaas staan er ondertussen wind en golven tegen. We komen dus niet helemaal droog terug aan boord. Maar goed, Thibaut is er. Het plan voor de komende dagen is duidelijk: hiken, hiken en nog eens hiken. Dat blijkt uiteindelijk gewoon wandelen in de natuur te zijn.

Onze eerste hike start vanuit Nerga. Op een naaktstrand. Dat hadden we op voorhand maar even verzwegen voor Thibaut. Prachtige wandeling. De daaropvolgende dagen trekken we naar de natuurparken van de eilanden Ons en Cíes. Voor beide gebieden heb je een speciale ankervergunning nodig, maar die moeite is absoluut de moeite waard. De natuur is prachtig en de zee rond de eilanden is bijna Caraïbisch. De wandelingen zijn hier wel wat minder uitdagend — en vooral een stuk drukker — dan onze eerste hike. Stephanie en ik kayakken naar de kant, terwijl Thibaut gewoon het water induikt en naar het eiland zwemt. Ieder zijn manier om aan land te komen. Tussen de eilanden zien we opnieuw massa’s dolfijnen. Het blijft bijzonder om ze vlak voor de boeg te zien spelen. Zelfs als je ze ondertussen bijna dagelijks tegenkomt, blijft het aanvoelen als een privilege. ’s Avonds spelen we Yahtzee aan boord. Vakantie zoals vakantie hoort te zijn.

Op een dag krijgen we onverwacht bezoek van de lokale politie. Ze komen aan boord om alle boorddocumenten te controleren. Gelukkig is alles tiptop in orde. De agenten zijn bijzonder vriendelijk en tonen vooral veel interesse in onze plannen. Waar komen we vandaan? Waar gaan we naartoe? Wat zijn onze toekomstige reisplannen? We vertellen hen over onze verdere tocht richting Madeira en de Atlantische oversteek. Langzaamaan begint het echte avontuur dichterbij te komen.

Dinsdag sluiten we de week met Thibaut af in Vigo. Helaas doet het weer zijn uiterste best om onze laatste avond letterlijk in het water te laten vallen. Het giet. En giet. En giet nog wat harder. De eerste die nu nog eens zegt: “Er bestaat geen slecht weer, enkel slechte kleding”, die slaan we — figuurlijk — op zijn bakkes. We zoeken beschutting in een gezellig restaurantje en eten tapas. De tapas blijken achteraf iets minder gezellig te zijn. Stephanie ziet ze die nacht nog eens terug boven de pot.

Woensdagochtend nemen we afscheid van Thibaut aan de bushalte. De volgende keer dat we Titi terugzien, is ten vroegste binnen een jaar. Hij vertrekt namelijk op Erasmus naar IJsland.

Donderdag is het tijd om opnieuw te vertrekken. We zetten koers zuidwaarts, maar eerst moeten we nog een flink stuk naar het westen. Met een dubbel gereefd grootzeil en windkracht 7 vliegt Picasso over het water. We sturen pal west om zo snel mogelijk van het continentaal plat af te komen. Daar bevindt zich namelijk het gevaarlijke orka-gebied. Zodra we ver genoeg uit de kust zijn en de boeg naar het zuiden kunnen richten, wordt het leven aan boord een stuk comfortabeler. Ons doel: Porto Santo, in de Madeira-archipel. Het Portugese vasteland laten we voorlopig links liggen. We hadden graag Porto en Lissabon eens op eigen kiel bezocht, maar de risico’s in verband met orka’s vinden we momenteel te groot. Jammer. Maar veiligheid eerst.

Picasso doet het ondertussen fantastisch. We leggen maar liefst 180 zeemijl af op één dag. Voor ons ligt in totaal ruim 760 zeemijl — zo’n 1.400 kilometer — naar Porto Santo. De oceaan wordt groter, de kust verdwijnt achter ons en het ritme aan boord verandert. Zeilen. Slapen. Eten. Navigeren. Zeilen.

En dan zijn er natuurlijk de dolfijnen. Bijna elke dag verschijnen ze opnieuw. Soms een paar, soms hele groepen. Ze surfen voor de boeg, springen uit het water en lijken plezier te hebben in het gezelschap van Picasso. Het blijft bijzonder.

Net over de Portugese grens vervangt Stephanie de Spaanse gastenvlag door de Portugese. Een klein, maar symbolisch moment: we zijn nu echt in Portugal. En dan, meer dan 200 zeemijl van het vasteland, krijgen we onverwacht bezoek. Een uitgeput vogeltje komt rustig de kajuit binnengetippeld. Hij heeft duidelijk besloten dat Picasso een betere rustplaats is dan de Atlantische Oceaan. Hij eet wat van ons fruit dat in een netje in de kajuit hangt en kiest vervolgens de houder van onze decoratieve olielamp uit als overnachtingsplaats. We laten hem met rust en zetten wat eten en water klaar. Als dank bevuilt hij onze zetels. Gastvrijheid is blijkbaar niet wederzijds. De volgende ochtend kiest hij opnieuw de vlucht vooruit en verdwijnt de oceaan in.

Na 117 uur zeilen zien we eindelijk de contouren van Porto Santo verschijnen. Het is 03:00 uur ’s nachts en pikdonker. We vinden een ankerplaats en, moe maar vooral voldaan, laten we het anker vallen. We zijn aangekomen. De eerste grote oceaanoversteek van deze etappe zit erop.

Ondertussen blijft één statistiek onveranderd: Vissen vs. Picasso: 32 – 0.

Jawel. Ook gisteren stonden er weer sardientjes uit blik op het menu. We blijven dus hopen op die ene gigantische visvangst die ooit een stoer verhaal moet opleveren. Maar voorlopig winnen de sardientjes. Gelukkig smaken die na 32 dagen op zee nog steeds best goed.