Columbus deed het ons voor. Wij deden het hem na. We zijn aangekomen op Porto Santo!

Wat een verschil met de Rías in Spanje. Hier is het water turquoise en – minstens zo belangrijk – heerlijk warm om in te zwemmen. Het eiland is niet erg groot, maar wel bijzonder charmant. Geen hoogbouw of gigantische hotels, maar kleinschalige guesthouses, kleine restaurantjes en pittoreske straatjes.

Al is er ook iets waar we even aan moeten wennen: zelfs om te ankeren moet je tegenwoordig betalen. En ook voor sommige wandelingen moet je de portemonnee bovenhalen. Niet alleen dat: je moet zelfs een tijdslot reserveren. Dat wringt toch een beetje met het gevoel van vrijheid dat we op zee zoeken.

Soit. We betalen dus braaf onze €4,50 per persoon voor een wandeling die volgens de boekjes erg mooi moet zijn: de ‘Vereda do Pico Branco e Terra Chã’, een tocht naar twee bergtoppen. Om aan het begin van de wandeling te geraken, is eigenlijk alleen een taxi een optie. Stephanie stelt voor om te liften. En ja hoor: dat werkt prima! De eerste auto die stopt, verontschuldigt zich omdat hij niet ver genoeg rijdt. De tweede wagen neemt ons enkele kilometers mee. We steken opnieuw onze duim op en ook de volgende auto stopt. Eerst zet de chauffeur zijn moeder en tante thuis af, en daarna staat hij erop om ons helemaal naar het startpunt van de wandeling te brengen. “Oh, Belgica!” zegt hij enthousiast. Hij zou dolgraag eens naar Tomorrowland komen, maar raakt nooit aan tickets. Een sympathieke kerel!

De wandeling begint aan de zuidzijde van de berg. Het landschap is hier dor en droog. We spotten zelfs een hop – zowel zittend als vliegend – maar die heeft duidelijk geen zin om voor ons te poseren. Zodra we aan de noordzijde komen, verandert het landschap volledig. Plots is alles prachtig groen en krijgen we spectaculaire uitzichten over de oceaan. We komen onderweg maar weinig mensen tegen. Eén gezelschap springt eruit: enkele oudere Amerikanen, waarvan één ervan een T-shirt draagt met de tekst: “It’s weird being the same age as old people.” Tja. Daar kunnen we weinig tegenin brengen.

Boven op de berg zoeken we een plekje om te picknicken. Het uitzicht is fantastisch, maar de afgronden langs beide kanten zijn behoorlijk indrukwekkend. Met mijn hoogtevrees ben ik tijdens de lunch dan ook iets minder ontspannen dan Stephanie. De wandeling zelf is uiteindelijk maar vijf kilometer lang. We besluiten daarom om niet meteen terug naar de marina te liften, maar een stuk te voet richting dorp te gaan. Onderweg komen we langs het startpunt van een tweede wandeling: ‘Vereda do Pico do Castelo. Waarom ook niet? We hadden blijkbaar nog niet genoeg gewandeld. Deze wandeling loopt rond een berg, door pijnboombossen en langs de ruïne van een oud kasteel. We wandelen door prachtige valleien vol cactussen en over mooie, soms verrassend steile paadjes. Uiteindelijk komen we weer richting ons dorp. De stappenteller van Stephanie is tevreden. Mijn benen iets minder.

Er bestaat onder zeilers een mooie traditie: in havens vanwaar zeilers aan een grote oceaanoversteek beginnen, laten ze een soort tegelschilderij of kunstwerk achter op de havenmuur. Dat willen wij natuurlijk ook. Aan boord maak ik eerst een schets van een wat Picasso-achtige zeilboot met twee grote ogen. Vervolgens trekken we naar een Chinees rommelwinkeltje om verf te kopen. En dan begint het echte kunstwerk. De betonmuur blijkt behoorlijk ruw te zijn, met grote gaten, en de borstels zijn veel te breed om echt fijn te kunnen schilderen. Enfin… allemaal goede excuses om te verklaren waarom het resultaat niet helemaal geworden is zoals op de schets. Maar goed: we staan erbij! En dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Elk jaar wordt op Porto Santo de aankomst van Columbus gevierd met een vier dagen durend festival. Samen met Pascal en Dianda van SY Farra en Bert en Hestia van de trimaran Hydra gaan we naar de aankomst kijken. Normaal gezien komt Columbus aan in een replica van de Santa Maria. Maar dit jaar waait het stevig en heeft hij beslist om met een sloep aan land te komen. Dat levert spectaculaire beelden op. Honderden mensen staan op het strand wanneer Columbus rechtstaand in zijn sloep door de branding probeert te komen. Op een bepaald moment lijkt het er zelfs even op dat hij bijna in het water zal vallen. Maar net op tijd komt het goed. Columbus is aangekomen! En dus kan hij trouwen met zijn Filipa Moniz Perestrelo.

Heel Porto Santo leeft mee. Het stadje staat vier dagen lang volledig op zijn kop. Er zijn shows, muziek, dansers, kraampjes met ambachten, drank en allerlei lekkernijen. De locals lopen rond in middeleeuwse kledij en overal hangt een geweldige sfeer. Op zaterdagavond is er een groot dansfeest. Overdag zie je in Porto Santo nauwelijks auto’s, maar die avond lijkt het alsof iedereen tegelijk naar het centrum wil. Een lange stoet auto’s rijdt het stadje binnen. Zelfs de ferry vanuit Madeira heeft die dag een aangepast schema: in plaats van overdag komt hij ’s avonds aan en vertrekt hij pas ’s nachts terug. En daar zit blijkbaar een reden achter. De vrijgezellen van Porto Santo en Madeira hebben gedurende het jaar niet bepaald een overvloed aan mogelijkheden om een partner te vinden. Dus tijdens de twee grote feesten van het jaar – ‘Festas de São João’, ter ere van de patroonheilige, en dit Columbusfeest – moet er blijkbaar gescoord worden.

En wie scoort er? Stephanie!
Nummer 1. Eindelijk prijs!

Tussen Porto Santo en Madeira haalt ze haar allereerste vis binnen: een prachtige Mahi Mahi. Fier dat ze is. En terecht. En ik ben natuurlijk minstens even fier op haar. Stephanie fileert de vis professioneel en maakt hem klaar met citroen, ui en look. Verser en lekkerder kan je het volgens mij niet krijgen. Heerlijk!

En nu zijn we dus op Madeira.

Onze eerste nacht brengen we door in Machico. Een mooie plek, maar de deining is er zo hevig dat we ’s nachts bijna uit ons bed rollen. Na één nacht zonder veel slaap besluiten we dan maar te verhuizen naar Funchal. Daar maken we kennis met Axel en Emma van Lily-Jo. Een jong en tof Antwerps koppel dat de boot van onze vroegere buurman uit het Willemdok heeft gekocht en net als wij voor minstens een jaar vertrokken is. Ze komen bij ons aan boord voor een aperitiefje. En zoals dat wel vaker gaat op een boot… het aperitief wordt eten. En het eten wordt nog wat wijn. En voor we het goed en wel beseffen, is de voorraad wijn aanzienlijk sneller geslonken dan de voorraad levensmiddelen. Vier flessen wijn later kruipen we uiteindelijk ons bed in.

Vandaag trekken we eropuit om Madeira te ontdekken. En alsof het eiland ons meteen wil verwennen, is er net een foodfestival aan de gang. We hadden ons voorgenomen om het eiland eerst te verkennen, maar na die flessen wijn van gisteren lijkt ons dat eigenlijk een uitstekend plan. Vandaag beginnen we met het belangrijkste onderdeel van de Portugese cultuur: eten :-)