Binnenkort gooien we de trossen los. Drie jaar lang onze droom volgen.

Maar hoe mooi dat ook klinkt, er zit ook een stille kant aan. Want vertrekken is ook loslaten.

We laten vrienden achter.
Maar ook – en vooral – onze ouders en onze kinderen.
En dat wringt. Is het egoïstisch? Zijn ze niet te jong? Of net te oud?

Onze kinderen zijn twintigers. Ze hebben hun eigen leven, hun eigen plannen, hun eigen vrienden. En toch… ze blijven onze baby’s. Dat verandert nooit. Zij zijn het belangrijkste in ons leven. Afstand verandert daar niets aan. Geen zee, geen oceaan, geen mijlen die daaraan kunnen raken.

We vertrekken niet omdat zij minder belangrijk zijn. Integendeel.
Misschien vertrekken we net ook omdat we hen willen tonen dat je je dromen mag volgen. Dat liefde niet kleiner wordt door afstand. Dat je er altijd voor elkaar kan zijn, ook als het leven je soms ver weg brengt.

Wij hebben het geluk dat onze ex-partners ons dit ook gunnen. Daar zijn we hen oprecht en diep dankbaar voor. Het betekent dat onze kinderen warm omringd zijn en dat ze in de eerste plaats altijd bij hen terecht kunnen. Dat stelt gerust.

En onze ouders… zij blijven onze ouders. De afstand zal soms zwaarder wegen, maar ook daar verandert niets aan wat ze voor ons betekenen.

De twijfel zal er soms zijn. Dat hoort bij graag zien.
Maar één ding weten we zeker: waar we ook zijn, zij blijven onze veilige haven.
Altijd.