Maandag 10 augustus vertrekken we na een kort nachtje uit Nieuwpoort. Onze bestemming: Roscoff in Bretagne, waar we Erik en Inge van de JestX zullen ontmoeten.

We steken de Greenwichmeridiaan over. Vanaf dat moment navigeren we niet langer in oosterlengtes, maar in westerlengtes. Een klein detail op de kaart, maar voor ons voelt het toch als een bijzonder moment: we varen steeds verder westwaarts, richting de Atlantische Oceaan.

We zijn nog maar enkele uren onderweg wanneer plots het alarm afgaat op de marifoon én op de plotter. Recht voor ons, pal op onze route, zien we een Frans marineschip. Vlak daarvoor vaart een piepklein rood bootje. Al snel wordt duidelijk wat er aan de hand is: het zijn mensen op de vlucht die de oversteek naar Engeland wagen. Het Franse marineschip begeleidt hen. Tegenhouden is blijkbaar te gevaarlijk en dus wordt het kleine bootje veilig door de drukke scheepvaartzone geloodst. Wij verleggen onze koers en varen achter het marineschip door. Het is een vreemd en confronterend moment. De zee, die voor ons vrijheid en avontuur betekent, is voor anderen een gevaarlijke vluchtweg, met de hoop op een beter leven.

’s Nachts is er nauwelijks maanlicht. Het is pikkedonker. Ik neem de eerste wacht voor mijn rekening en die blijkt behoorlijk pittig. We varen vlak langs de shipping lanes, maar net daarnaast liggen blijkbaar interessante visgronden. Het wemelt er dan ook van de vissersboten. Overal om ons heen zie ik lichtjes. Soms is het moeilijk in te schatten welke boot nu precies welke richting uitgaat. Het geeft een behoorlijk onbehaaglijk gevoel. Stephanie heeft meer geluk. Zodra haar shift begint, zijn we de visgronden uit en wordt het een stuk rustiger.

Ter hoogte van Cherbourg krijgen we de stroming tegen. Volgens de stroominformatie op onze Imray-kaart zou die maximaal 4,4 knopen bedragen. In werkelijkheid zien we waarden van meer dan 7 knopen. Daar kunnen we met Picasso simpelweg niet tegenop.

Dankzij een tip van Inge vinden we beschutting bij een boei in Le Port du Hâble. We besluiten de nacht daar door te brengen en pas de volgende dag verder te varen, wanneer de stroming weer in ons voordeel staat.

Het is ondertussen dag vijf van onze reis, en we blijven vissen. Elke dag opnieuw. Maar voorlopig staat de tussenstand onverbiddelijk op:

Vissen 5 – Picasso 0.

We maken ons ondertussen klaar voor de eclips. De eclipsbrilletjes hadden we al vanuit Antwerpen meegenomen. De wind is rustig en we rollen de genua in, zodat we op onze comfortabele seats op het voordek optimaal van het spektakel kunnen genieten. Daar zitten we dan. Met z’n tweeën. Helemaal alleen op zee. Althans, dat denken we. Net wanneer de eclips begint, komt er een groep Rossi Dolfijnen aan onze boeg spelen. Het zijn grote, witachtige dieren met een stompe snuit die razendsnel van links naar rechts voor onze boeg schieten. Wat een spektakel!

De combinatie van de eclips, de open oceaan en deze onverwachte bezoekers is ronduit magisch. Voor het eerst tijdens deze reis krijgen we echt het gevoel: dit begint op een wereldreis te lijken.

’s Nachts is de hemel opnieuw glashelder. De meteorenzwerm is deze dagen op haar hoogtepunt en we krijgen een gratis voorstelling vanuit onze eerste rij op zee. We zien tientallen vallende sterren. Sommige lijken wel vuurballen die met hoge snelheid door de hemel zoeven.

Tegen vijf uur ’s ochtends verandert het decor opnieuw. Een dikke mist komt opzetten. En alsof de zee vindt dat we nog niet genoeg bezoek hebben gehad, krijgen we opnieuw dolfijnen rond de boot. Deze keer zijn het de gewone dolfijnen die we kennen: speels, snel en nieuwsgierig.

Enkele uren later varen we, geholpen door een stevige stroming, de haven van Roscoff binnen. Erik en Inge staan ons al op te wachten en nemen een lijntje aan.

Wat volgt, is precies waarom we zo van het zeilen houden: koffie, een wandeling door het pittoreske Roscoff en ’s avonds een heerlijke kaasschotel aan boord van de JestX. Wat een toffe mensen :-)

Vrijdagochtend vertrekken we opnieuw. Met een kalm windje zetten we koers naar Spanje. Voor ons ligt de gevreesde Golf van Biskaje. De overtocht zal ongeveer vier dagen en drie nachten duren en zo’n 400 zeemijl, oftewel ongeveer 700 kilometer, bedragen. Voor we vertrekken, checken we nog even de website orcas.pt om te zien of er de afgelopen dagen veel incidenten met orka’s zijn gemeld op de route richting La Coruña. Gelukkig valt het mee: één incident, vier dagen geleden.

We kruisen onze vingers en hopen dat de orka’s vandaag andere plannen hebben.

Op naar Spanje. Op naar de Golf van Biskaje. En vooral: hopelijk een rustige oversteek.