Zaterdag 8 augustus. De dag van vertrek.

Volgens veel reisverslagen van vertrekkers is dit de moeilijkste dag van de hele reis. En inderdaad… het afscheid hakt erin. Ik ben een watje. Een zachtgekookt eitje. Een bleiter. De laatste knuffel met Axelle, de omhelzing met Louis… mijn hart brak. Ik kreeg amper een woord uit mijn mond.

“Zorg goed voor elkaar,” zei ik. Maar wat ik eigenlijk bedoelde was: “Ik zie jullie zo graag. Wat doe ik hier eigenlijk? Ik ga jullie zo hard missen. En ik ben zo ongelooflijk fier op jullie. Jullie zijn de beste kids ooit.”

Voor Stephanie was het zeker niet anders. Een laatste knuffel met Elise, nog even wuiven naar de ouders… en bleiten. Van Oma en Thibaut hadden we eerder al afscheid genomen, met een krop in de keel en een gebroken hart.

En dan… trossen los.

Onder begeleiding van Paul en Karine van Bourrasque en Patje van Hartendief varen we de koekenstad uit. Overal staan vrienden en familie te wuiven. Het is prachtig om op die manier te kunnen vertrekken. De kids mogen zelfs nog even mee met de havenmeester in zijn boot, zodat we toch nog een paar minuten dichter bij elkaar kunnen zijn.

Maar we beginnen onze reis meteen met een valse noot.

Net voor Vlissingen begeeft de stuurautomaat het. Bij harde windvlagen krijgt hij het moeilijk en plots horen we de elektromotor als een gek draaien. Na overleg met Ton, onze installateur, vermoeden we dat de koppeling in de elektromotor stuk is. Gelukkig hebben we een tweede Mamba-drive aan boord, precies voor dit soort situaties. Alleen… we hadden niet gedacht dat we die al op dag één nodig zouden hebben. 😅

We varen via Vlissingen naar Middelburg. De volgende dag, rond 12 uur, is alles alweer hersteld. Oef! Op zondag zetten we koers richting Frankrijk. We hebben onverwacht goede wind en een prachtig zonnetje. De zee is rustig en het zeilen voelt heerlijk.

Tot rond 22 uur de wind draait en recht op onze neus komt te staan. Omdat die tegenwind volgens de voorspellingen tot ongeveer 5 uur ’s ochtends zou aanhouden, besluiten we een korte nachtstop te maken in Nieuwpoort.

Om 5 uur gaat de wekker. Tijd om opnieuw te vertrekken.

De vooruitzichten zien er goed uit: de komende drie dagen zouden we vooral wind van achteren krijgen. Ideaal dus om flink wat mijlen te maken richting Cherbourg… en misschien zelfs Brest.

En zo zit ik hier nu, ergens op volle zee, mijn eerste artikeltje te schrijven. Eindelijk. :-)

Veel liefs aan iedereen thuis.

We missen jullie nu al! ❤️